Leiðari: Vikan á Alþingi

Vikan þegar þingið kvaddi með afgreiðslum, ekki umræðu

„Við erum komin hér undir þinglok, fer að styttast í þessu hjá okkur,” sagði Bergþór Ólason þegar hann hóf fyrirspurn sína á mánudegi. Daginn eftir, klukkan 11.48 á þriðjudegi, fór síðasta atkvæðagreiðslan fram. Þar með var virkri viku þingsins lokið — tæpir tveir dagar af störfum, 68 atkvæðagreiðslur og 329 ræður, og svo þögn.

Tölurnar segja tvær sögur í einu. Atkvæðagreiðslunum fjölgaði um 70% frá fyrri viku, upp í 68. Ræðum fækkaði um nærri 57%, niður í 329. Þetta er munstur viku sem hættir að ræða og byrjar að greiða atkvæði. Þingið var ekki að rökræða lengur. Það var að ljúka.

Og afgreiðslurnar runnu í gegn án mótstöðu. Hvað eftir annað birtist sama talan: samþykkt, 56 gegn 0. Almenn hegningarlög, félagsleg aðstoð, framkvæmd öryggisráðstafana — engin nei-atkvæði, engar deilur, bara já og fjarvistir. Þetta var ekki vika átaka. Þetta var vika frágangs.

Tvær undantekningar bera af. Fjármálaáætlun fyrir árin 2027–2031 var samþykkt 31 gegn 20 á mánudegi, eftir að breytingartillaga minnihlutans féll 20 gegn 31. Það var skýrasta flokkslínan í vikunni: stjórnarflokkarnir þrír með, Sjálfstæðisflokkur, Miðflokkurinn og Framsókn á móti eða hjá. Hin undantekningin var útlendingar og atvinnuréttindi útlendinga, mál 316, sem eitt og sér kallaði á 22 atkvæðagreiðslur og fjórar þeirra umdeildar — breytingartillögur minnihlutans féllu hver á fætur annarri, gjarnan 6 gegn 30, áður en aðalmálið var samþykkt.

Atkvæðamunstrið afhjúpar hvar flokkarnir voru í raun staddir. Sjálfstæðisflokkurinn skráði 267 fjarvistir, fjarvistartíðni upp á 32,9% — hæst allra flokka, vel yfir 25,0% tíðni Miðflokksins og 19,3% Viðreisnar. Á móti mætti Framsóknarflokkurinn nær alltaf: fimm fjarvistir í allri vikunni, tíðni 1,7%. Þegar þing er að ljúka og niðurstaðan ræðst sjaldnast af einu atkvæði er fjarvera ódýr. Sumir flokkar nýttu sér það meira en aðrir.

Snúum okkur að því sem var rætt áður en þingið þagnaði. Á mánudagsmorgni fór fram óundirbúinn fyrirspurnatími þar sem fimm efnisflokkar mættust á rúmum klukkutíma: kjarasamningar, samstarf við Bandaríkin, ferjan Baldur, þingfundir í ágúst og atvinnuleyfi erlendra námsmanna. Kristrún Frostadóttir svaraði í fimm þessara umræðna — níu ræður, 2.243 orð, langsamlega virkasti ræðumaður vikunnar. Stjórnarandstaðan spurði og forsætisráðherra svaraði. Það var grunnhrynjandi vikunnar.

Eitt þema gekk aftur: hvort þing ætti að koma saman í ágúst. Guðrún Hafsteinsdóttir spurði hvernig það samrýmdist ábyrgri stjórnarforystu að hafna þingstubbi sem gæfi svigrúm til að ræða Evrópumálin fyrir þjóðaratkvæðagreiðslu og uppfæra fjármálaáætlun. Kristrún svaraði að henni þætti sérstakt að ætla í sérstakan þingstubb um fjármálaáætlun tveimur til þremur vikum áður en endanleg fjárlög yrðu lögð fram. „Þjóðin fær boltann núna,” sagði hún um Evrópuumræðuna. Hvorugri tókst að færa hina úr stað. Spurningin stóð eftir ósvarað — en hún var líka síðasta tækifæri vikunnar til að spyrja.

Eitt frumvarp var lagt fram alla vikuna: um opinberan stuðning við nýsköpun frá árinu 2021. Engir nefndarfundir. Engar umsagnir. Og ekkert mál náði fram að ganga sem ný löggjöf í vikunni — það sem afgreitt var hafði þegar átt sína meðferð. Þingið var ekki að hefja neitt. Það var að loka.

Það er freistandi að lesa litla viku sem merkingarlausa viku. Það væri rangt. Vika sem afgreiðir fjármálaáætlun til fimm ára og lýkur útlendingamáli með 22 atkvæðagreiðslum er ekki aðgerðalaus — hún er einbeitt. Munurinn á þessari viku og annasömustu vikum vetrarins er ekki magn ákvarðana heldur magn umræðu. Þegar enginn greiðir atkvæði á móti er málið hætt að vera deilumál og orðið að formlegri afgreiðslu.

Þannig kvaddi þingið veturinn: ekki með lokaræðu heldur með lista af afgreiðslum. Hvort sú leið var rétt eða röng ræðst af því hvort málin sem runnu í gegn 56 gegn 0 voru í raun óumdeild eða einfaldlega ófullrædd. Gögn vikunnar svara því ekki. Þau sýna aðeins að þegar þing er að ljúka greiðir það atkvæði hraðar en það talar — og að í þetta sinn var síðasta orðið tala, ekki setning.

Viðurkenningar þingsins

Löggjafarþing 157 • Einkenni og mynstur vikunnar á Alþingi

Viðurkenningadálkurinn

Verðlaun vikunnar

Það segir nokkuð um vikuna að bæði eftirtektarverðustu ræðumennirnir voru að störfum á sama klukkutímanum. Á mánudagsmorgni fór fram óundirbúinn fyrirspurnatími þar sem fimm efnisflokkar mættust á rúmum klukkutíma, og þaðan koma báðar nafnverðlaunaræður þessarar viku — ein úr stjórn, ein úr stjórnarandstöðu, báðar fluttar áður en þingið þagnaði daginn eftir.

Rispaða platan dregur saman fjóra þingmenn úr þremur flokkum, og hér er munstrið skýrt: þetta var vika þar sem endurtekningin var verkfæri fremur en handvömm. Þegar þing er að ljúka og umræðan styttist hertu þingmenn á sömu lykilsetningunum til að ná þeim í gegn áður en tækifærið rann út.

Ekkert mál vann sterkustu rökin í vikunni — engin ein ræða byggði upp röksemd af þeirri gerð sem flokkurinn kallar á. Það er við hæfi í viku sem afgreiddi meira en hún rökræddi.

Ræða vikunnar

Besta ræðan — að mati þingskoðara okkar.

Þorbjörg Sigríður Gunnlaugsdóttir átti ræðu vikunnar fyrir svar sitt um atvinnuleyfi erlendra námsmanna í óundirbúnum fyrirspurnatíma. Bygging ræðunnar var það sem skar hana úr. Hún hóf á forsendunni — að ríkisstjórnin hefði tekið við málaflokki í stefnuleysi — og taldi svo upp aðgerðirnar hverja á fætur annarri, hverja innleidda með sömu setningagerð: „Þetta höfum við gert með...” Afnám 18 mánaða reglunnar, lög um afturköllun verndar, sterkara Schengen-eftirlit, farþegalistar, brottfararstað, sameining atvinnu- og dvalarleyfa, sterkari Dyflinnarreglugerð, brottvísun erlendra fanga, hærri dvalarleyfisgjöld. Upptalningin var vopnið: hver liður bætti við þunga þannig að heildin virkaði sem stefna en ekki stök viðbrögð.

Lykilsetningin sneri spurningunni á hvolf: „Það sem okkur greinir kannski á um er að mér finnst það nákvæmlega ekkert vandamál að fólk komi hingað til lands til að fara í nám.” Þar færði hún ágreininginn frá framkvæmd til grundvallar — frá því hvernig námsmannaleyfi eru afgreidd yfir í hvort þau séu vandamál yfir höfuð. Þetta er retórík tækni: að endurskilgreina deiluefnið svo andstæðingurinn standi skyndilega á öðrum velli en hann ætlaði sér. Hvort efnislegu fullyrðingarnar um hertar reglur standist er önnur spurning. Sem ræða var hún byggð af öryggi — upptalning sem þyngist, og lokalína sem færir umræðuna á hennar forsendur.

Þorbjörg Sigríður Gunnlaugsdóttir (V), Dómsmálaráðherra — 368 orð um Óundirbúinn fyrirspurnatími — útlendingamál (2026-06-15).

Beittasta spurningin

Hvassasta spurning eða áskorun vikunnar í umræðum.

Stefán Vagn Stefánsson átti beittustu spurninguna með stuttu andsvari — 164 orð — um forsenduákvæði kjarasamninga og ríkisfjármál. Beittnin lá ekki í lengd heldur í því að hann notaði orð forsætisráðherrans sjálfs gegn henni. Hann rifjaði upp fyrra svar Kristrúnar Frostadóttur: „Það verða hallalaus fjárlög hvað sem það kostar.” Og spurði svo hreint út: „Hvað er hæstv. forsætisráðherra að meina með því, hvað sem það kostar? Sjáum við fram á skattahækkanir í haust?”

Tæknin var einföld og áhrifarík. Hann tók eina setningu úr fyrri umræðu, einangraði hana og lét hana bera þungann. „Hvað sem það kostar” er orðalag sem hljómar staðfastlega í einu samhengi en ógnvænlega í öðru — og með því að spyrja hvað það kostaði í raun breytti Stefán Vagn loforði í spurningu um reikninginn. Hann bætti við áþreifanlegri athugun á undan: ríkið ætli að breyta gjaldskrá, en „síðast þegar ég vissi þá kostar það peninga.” Spurningin var smíðuð úr efni sem ráðherrann hafði sjálfur lagt til. Það er beittasta gerð fyrirspurnar — sú sem andstæðingurinn getur ekki hafnað án þess að hafna eigin orðum.

Stefán Vagn Stefánsson (Fr) — um Óundirbúinn fyrirspurnatími — kjarasamningar og ríkisfjármál (2026-06-15).

Rispuð plata

Þingmenn sem endurtaka sig mest — sömu orðatiltæki, endurunnin rök og endurtekin dæmi.

Fjórir þingmenn rötuðu á rispuðu plötuna í vikunni, og endurtekningin var hjá þeim öllum tæki frekar en tilviljun.

Kristrún Frostadóttir (Samfylkingin) fær efsta sætið með stig upp á 0,72. „Það liggur alveg fyrir” gekk aftur fimm sinnum yfir óskyld efni — tímasetningu fjármálaáætlunar, kjaraviðræður, samskipti við Bandaríkin — vissumerki sem hún beitti til að loka hverri umræðu á eigin forsendum. Þar undir lá endurnýtt röksemd: „við fylgjum samþykktu verklagi,” þar sem ferlið sjálft verður svarið fremur en hinar umdeildu forsendur. Þegar kjarnaaðferðin er að ramma umræðuna inn verður endurtekningin óhjákvæmilega áberandi.

Diljá Mist Einarsdóttir (Sjálfstæðisflokkur), stig 0,6, byggði tvær ræður á sömu mynd: „viðsnúningur” eða „U-beygja gagnvart Bandaríkjunum,” þrisvar, og myndlíkinguna „með annan fótinn í Brussel” tvisvar. Endurtekningin var hér ásökun í föstu formi — sama orðalag notað til að festa sömu gagnrýni í minni, hvort sem viðfangsefnið var utanríkisráðherra eða forsætisráðherra.

Bergþór Ólason (Miðflokkurinn), stig 0,58, kom tvisvar að „líkindum við Evrópusambandið” og sló fram „Brussel-hreppi” einu sinni — orðasambönd sem tengja ólík mál við sama pólitíska kjarna. Hjá honum þjónar endurtekningin því að draga allt aftur að sömu deilunni, sama hvar umræðan hófst.

Snorri Másson (Miðflokkurinn), stig 0,55, endurtók „90% af miðgildislaunum” tvisvar og „liðka fyrir atvinnuþátttöku” tvisvar í tveimur ræðum um atvinnuleyfi erlendra námsmanna. Hér var endurtekningin tæknilegri en hjá hinum — föst orðasambönd úr frumvarpstextanum sjálfum, nýtt til að halda umræðunni við nákvæmlega það orðalag sem hann vildi gagnrýna.

1. Kristrún Frostadóttir, Forsætisráðherra (Samfylkingin)

• “það liggur alveg fyrir” (5×)
• “við fylgjum samþykktu verklagi” (2×)

2. Diljá Mist Einarsdóttir (Sjálfstæðisflokkur)

• “viðsnúningur / U-beygja gagnvart Bandaríkjunum” (3×)
• “með annan fótinn í Brussel” (2×)

3. Bergþór Ólason (Miðflokkurinn)

• “líkindi við Evrópusambandið” (2×)
• “Brussel-hreppi” (1×)

Gögn frá opnum gögnum Alþingis (althingi.is). Búið til 2026-06-21.

Þingmaður vikunnar

Ítarleg greining á einum þingmanni í hverri viku

Kristrún Frostadóttir
Forsætisráðherra, Samfylkingin

Fædd 1988-05-12

Stúdentspróf MR 2008. BS-próf í hagfræði HÍ 2011. MA-próf í hagfræði frá Boston-háskóla 2014. MA-próf í alþjóðafræði með áherslu á hagstjórn og alþjóðafjármál frá Yale-háskóla 2016.

214 ræður á þinginu

60,974 orð samtals

284 orð að meðaltali

Ræður: Fjöldi ræðna á þinginu (hundraðshlutaröð). Mæting: Þátttaka í atkvæðagreiðslum. Flokkshollusta: Hlutfall atkvæða í samræmi við flokksmeirihluta. Breidd: Dreifing á mál (hundraðshlutaröð). Reynsla: Fjöldi þinga sem þingmaður (hundraðshlutaröð).

Kristrún Frostadóttir: forsætisráðherrann sem talar í forsendum

Á 157. löggjafarþingi hélt Kristrún Frostadóttir 214 ræður upp á samtals 60.974 orð og greiddi 1.053 atkvæði. Það eru fleiri ræður en á nokkru fyrra þingi hennar og næstum tvöfalt fleiri orð en á þinginu á undan. Hún var virkasti ræðumaður þessarar viku líka: níu ræður, 2.243 orð, langt á undan næsta manni. Tölurnar lýsa þingmanni sem talar mikið — en þær segja ekki hvernig. Til þess þarf að hlusta á forsendurnar.

Kristrún kom á þing 2021 fyrir Reykjavíkurkjördæmi suður, varð formaður Samfylkingarinnar 2022 og forsætisráðherra 21. desember 2024. Ferillinn fyrir stjórnmálin er hagfræðingsins: BS frá HÍ, meistaragráður frá Boston og Yale, sérfræðingur hjá Morgan Stanley í New York og Lundúnum, aðalhagfræðingur Kviku banka. Hún sat í fjárlaganefnd og efnahags- og viðskiptanefnd áður en hún tók við stjórnarforystu. Þennan bakgrunn ber ræðustíll hennar með sér í hverri setningu — hún rökstyður út frá tölum og talar um hagkerfið eins og kerfi sem hægt er að stilla, ekki ástand sem manni hlotnast.

Hagstjórnin sem rauður þráður

Tvö þemu yfirgnæfa allt annað í ræðum Kristrúnar á þessu þingi: ríkisfjármál og verðbólga. Þau eru í raun sama þemað í tveimur myndum. Aftur og aftur kemur hún að sama kjarna — að ná stjórn á ríkisfjármálunum sé forsenda þess að vextir og verðbólga lækki. „Við erum að laga ríkisfjármálin,” sagði hún í umræðu um efnahagsmál í nóvember, og endurtók orðasambandið þrisvar í sömu ræðunni. Þetta er ekki tilviljun. Það er kjarnaboðskapur sem hún byggir öll önnur svör utan um.

Þegar hún mælti fyrir fjármálaáætlun til áranna 2027–2031 í apríl orðaði hún markmiðið sem sögulegan áfanga: „loksins hallalaus fjárlög, í fyrsta skipti í hartnær áratug.” Hún taldi upp tölurnar — 7,5% lækkun skulda sem hlutfall af landsframleiðslu, halli helmingaður úr 60 í 25 milljarða, A+-einkunn frá tveimur matsfyrirtækjum. Þetta er aðferðin: byggja málflutninginn úr mælanlegum stærðum og láta þær bera röksemdina.

Húsnæðis- og kjaramál fléttast inn í sama vef. Í vikunni sem hér um ræðir svaraði hún Stefáni Vagn Stefánssyni um forsenduákvæði kjarasamninga og dró skýra línu: ríkið yrði aðili að samtali en kæmi ekki að kjarasamningum „með tugmilljarða ófjármögnuðum pakka eins og var gert hér á síðustu kjörtímabilum.” Röksemdin var efnahagsleg, ekki pólitísk — ófjármögnuð útgjöld leiði til meiri verðbólgu og hærri vaxta. Sama hagfræðilega rökvísi liggur undir afstöðu hennar til örorkubóta, bílagjalda og leikskólamála: hver ákvörðun er metin út frá áhrifum á jafnvægi í hagkerfinu.

Þriðja þemað er stofnanalegt fremur en efnahagslegt. Hún flutti frumvörp um laun forseta Íslands og Stjórnarráðið, um stjórnsýslulög og heimild stjórnsýslunefnda til að leita ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins. Hér breytist tónninn. Í stað hagstjórnarinnar tekur við nákvæm lögfræðileg framsetning — hún rekur lagagreinar, fordæmi og verkaskiptingu ráðherra og forseta lið fyrir lið. Þegar hún mælti fyrir stjórnsýslulagafrumvarpinu rakti hún hvernig kærunefnd útboðsmála hefði haft heimild til að leita álits EFTA-dómstólsins í tólf ár og nýtt hana tvisvar — nákvæmnin sjálf gerð að röksemd. Sami þingmaður, önnur rödd: hagfræðingurinn sem getur líka talað eins og embættismaður þegar málið kallar á það.

Evrópumálin liggja undir allri vikunni án þess að vera beinlínis á dagskrá hennar. Þjóðaratkvæðagreiðsla um aðildarviðræður við Evrópusambandið var fram undan, og þegar þingmenn vildu ræða hana lengur svaraði Kristrún stutt og afdráttarlaust: „Þjóðin fær boltann núna, þjóðin veit sínu viti.” Hún hafnaði bæði þingstubbi í ágúst og því að færa dagsetninguna aftar. Í umræðu um gjaldmiðilsskýrsluna gætti hún hagfræðingsins fram yfir baráttumanninn — skýrslan væri „traustur grunnur fyrir mikilvæga umræðu um kosti og galla,” ekki „stóridómur.” Hún forðast að lofa niðurstöðu sem gögnin standa ekki undir, jafnvel í máli þar sem hún hefur skýra pólitíska afstöðu.

Forsendan sem röksemd

Ræðustíll Kristrúnar byggir á því að ramma hlutina inn áður en hún svarar þeim. Áður en hún tekur afstöðu setur hún forsenduna: hver vandinn raunverulega er, hver sagan að baki tölunni er, hvað hafi gerst „á síðustu kjörtímabilum.” Þegar hún var spurð um bílagjöld byrjaði hún á því að rekja hvernig tekjur af bifreiðum höfðu hrunið úr 2% af landsframleiðslu — og aðeins eftir þá forsögu kom niðurstaðan að 11 milljarðarnir væru leiðrétting, ekki ný skattheimta. Hún svarar sjaldan beint. Hún byggir leið að svarinu.

Þessi aðferð hefur einn skýran kost og einn skýran galla. Kosturinn er að svörin eru sjaldan auð — hún skilur hlustanda eftir með röksemd, ekki bara afstöðu. Gallinn er að forsendurnar geta orðið skjól. Þegar Stefán Vagn spurði hvað hefði breyst sem fékk ríkisstjórnina til að taka U-beygju og setjast að þríhliða samtali um kjaramál, fékk hann útlistun á því hvers vegna ríkið kæmi ekki með fjármagn — en ekki skýrt svar við því hvað hefði breyst. Forsendan var fullkomin. Spurningin stóð eftir.

Stærðfræðileg hneigð kemur fram í því hvernig hún meðhöndlar óvissu. Þegar þingmenn vildu draga ályktanir af nýrri hagspá Seðlabankans svaraði hún að ekki væri „þannig að hægt sé að taka hagspána sem svo að hún sýni sértækar breytingar sem hægt sé að fullyrða stóru myndina út frá.” Hún hafnar fullyrðingum sem gögnin standa ekki undir — jafnvel þegar þær væru henni í hag. Það er agi hagfræðingsins, ekki varkárni stjórnmálamannsins.

Andstæðingarnir í þingsalnum eru að mestu þeir sömu þing eftir þing. Á ferlinum hefur hún oftast átt orðastað við Guðrúnu Hafsteinsdóttur, Sigmund Davíð Gunnlaugsson og Þórunni Sveinbjarnardóttur — og í þessari viku var það aftur Guðrún sem mætti henni um þingstubbinn í ágúst. Endurteknu kappræðurnar móta stílinn: Kristrún veit að hverju andstæðingarnir spyrja og hefur forsendurnar tilbúnar áður en spurningin er fullmótuð. Það gerir svörin slípuð en líka fyrirsjáanleg — sömu rammar, sömu rök, sömu lykilsetningar viku eftir viku.

Einkennissetningar

Endurtekningin er áberandi og kerfisbundin. Tíu orðasambönd ganga aftur svo oft að þau verða að fingrafari.

Setningarnar segja sína sögu. „Vegna þess að” 89 sinnum er rökvísin sjálf gerð að vana — hún tengir fullyrðingu við ástæðu nær sjálfvirkt. „Það liggur alveg fyrir að” er vissumerki sem hún notar til að loka umræðu á eigin forsendum, hvort sem efnið er kjaramál, Bandaríkin eða gjaldmiðilsskýrslan. „Það breytir því ekki að” er andmælatækni: hún viðurkennir mótrök og víkur þeim svo til hliðar í sömu andrá. Þetta eru ekki innantóm orðatiltæki. Þetta eru verkfæri.

Tilfinningahiti undir yfirborðinu

Ræður Kristrúnar eru að jafnaði yfirvegaðar — sentimentsgreiningin í vikunni mældi þrjár studdar og eina blandaða. En undir rólegu yfirborði leynist þrákelkni sem brýst fram á ákveðnum augnablikum. Í efnahagsumræðunni í nóvember sleppti hún hagfræðilega tóninum um stund: „Við skulum tala hreina íslensku.” Þá fylgdi harðasta lýsing vetrarins á fyrri ríkisstjórn — þensla sem hún „kynti beinlínis undir,” óstjórn, verðbólga upp í 10%. Svo kom andsvarið: „Ekki á minni vakt.”

Þetta er hin hliðin. Kristrún er hagfræðingurinn sem rökstyður, en hún er líka flokksformaðurinn sem ver vaktina sína. Í umræðu um leikskólamál steig hún úr ráðherrahlutverkinu og sagði berum orðum: „ég er forsætisráðherra en ég er líka formaður Samfylkingarinnar.” Þá talaði hún fyrir lögfestingu réttar til leikskólavistar með stolti — „Ég er stolt af þessu útspili” — og hvatti þingheim til að kynna sér málið. Tvær sjálfsmyndir, sjaldan á sama augnabliki, en báðar til staðar í sömu ræðunni.

Bjartsýnin er annar undirtónn sem brýst fram þegar vörnin er hörðust. „Ég ætla að leyfa mér að vera bjartsýn,” sagði hún í kjaramálaumræðunni, og í fjármálaáætluninni lýsti hún hallalausum fjárlögum sem „stórri stund og fagnaðarefni fyrir okkur öll, hvar sem við erum í flokki.” Þar reynir hún að lyfta deilumáli upp fyrir flokkslínur — að gera sína niðurstöðu að sameiginlegum áfanga. Hvort sú framsetning sannfærir andstæðinga er önnur saga; sem retórík hreyfing er hún markviss.

Dómurinn

Kristrún Frostadóttir er forsætisráðherra sem stjórnar með forsendum. Hún byggir hvert svar úr tölum og rökvísi, og á sínu sterkasta byggir hún svo vel að mótrök eiga erfitt uppdráttar. Á þessu þingi talaði hún meira en nokkru sinni fyrr og hélt hollustu upp á 95,9% — agaður þingmaður jafnt sem agaður ræðumaður.

En sami styrkur er líka takmörkun. Þegar svarið er alltaf byggt á forsendu getur forsendan orðið leiðin fram hjá spurningunni frekar en svarið við henni. Stefán Vagn spurði hvað hefði breyst og fékk útskýringu á því sem ekki hafði breyst. Það er munstur, ekki einstakt atvik. Sterkasta vopn hennar — að ramma umræðuna inn áður en hún svarar — er um leið það sem gerir henni kleift að svara án þess að svara.

Spurningin sem þingveturinn skilur eftir er ekki hvort Kristrún hafi tölurnar á hreinu. Hún hefur þær. Spurningin er hvort agaður málflutningur sem skilar alltaf röksemd skili líka alltaf svari — og þar er dómurinn ekki einhlítur.

Löggjöf og atkvæðagreiðslur

Skýringar: 1. umræða • Í nefnd • 2. umræða • 3. umræða • Samþykkt