Leiðari: Vikan á Alþingi

Þorbjörg Sigríður Gunnlaugsdóttir mælti fyrir fjórum frumvörpum á einum degi: Rafrænt ökklaband á gerendur heimilisofbeldis, sameining atvinnu- og dvalarleyfa, öryggisráðstafanir gagnvart hættulegum afbrotamönnum og breytingar á hegningarlögum. Dómsmálaráðherra stóð í ræðustól í tíu klukkustundir á þriðjudegi og miðvikudegi og skilaði 12.213 orðum af 41.991 sem féllu í vikunni - meira en þriðjungur alls þingræðuefnis vikunnar kom úr einu ráðuneyti. Þetta er ekki bara ráðherravika. Þetta er frumvarpaflóð sem sýnir hversu mikið ríkisstjórnin hefur lagt undir sig á fyrstu vikum þingsins og hversu mikið dómsmálaráðuneytið vegur í dagskrá 157. löggjafarþings.

Frumvörpin sjálf ná yfir vítt svið en þráðurinn sem tengir þau er norræn samsvörun. Ísland er eina Schengen-ríkið sem ekki á brottfararstað, eina norræna ríkið þar sem lögregla getur ekki beitt rafrænu eftirliti með nálgunarbanni, eina ríkið þar sem dvalarleyfum námsmanna hefur fjölgað 55% umfram önnur Norðurlönd. Hvert frumvarp byrjar á sömu forsendu: við erum á skjön við nágrannana og það þarf að laga. Hvort þetta er einföldunarstefna eða innviðauppgjör fer eftir sjónarhorni en enginn getur sagt að ráðherrann sé að sitja á höndunum. Þegar Diljá Mist Einarsdóttir úr Sjálfstæðisflokknum kallaði afnám jafnlaunavottunar „gleðidag á Alþingi“ var það bæði gagnrýni og viðurkenning - stjórnarandstaðan hafði kallað eftir þessari breytingu og fékk hana en kvartaði um leið yfir útfærslunni. Þetta er hinn klassíski vandi þeirra sem fá það sem þeir biðja um: erfiðara að gagnrýna eftir á.

Á meðan dómsmálaráðherra rak flóðið í gegnum þingsalinn var athyglin annars staðar líka. Hanna Katrín Friðriksson mælti fyrir frumvarpi um rýni á fjárfestingum erlendra aðila vegna þjóðaröryggis og frumvarpi um búvörulög – tvö mál sem virðast óskyld en eiga sameiginlegan þráð í norrænu fordæmi og öryggissjónarmiðum. Sigurður Ingi Jóhannsson, fyrrverandi forsætisráðherra, þurfti aðeins 323 orð til að spyrja þá einu spurningu sem ríkisstjórnin vildi ekki svara: af hverju tók ykkur heilt ár að leggja fram mál sem þið sögðuð sjálf brýnt? Halla Hrund Logadóttir dró umræðuna um erlenda fjárfestingu yfir á auðlindavernd og eignarhald á landi. „Þegar við seljum jarðir þá erum við að selja auðlindir með“ sagði hún, og þar með var öryggisumræðan orðin tvíþætt: bæði um hernaðaröryggi og auðlindaöryggi. Framsóknarflokkurinn notar þjóðaröryggisfrumvarpið til að tala um land og vatn, ekki varnarmál, og sú nálgun mun fylgja frumvarpinu inn í nefndina.

Níu frumvörp gengu til nefnda í vikunni, öll samþykkt til 2. umræðu. Umhverfis- og samgöngunefnd hélt þrjá fundi og tók á móti fimm erindum, sem gerir hana að þeirri nefnd sem ber hvað þyngstu byrðina á þessu stigi þingsins. Atvinnuveganefnd og utanríkismálanefnd héldu hvort um sig tvo fundi. Engar atkvæðagreiðslur skiluðu sundurgreindum niðurstöðum – frumvörpin fóru öll ágreiningslaust í nefnd, sem þýðir að átökin bíða 2. umræðu. Tvö ný þingsályktunarmál komu fram í vikunni, bæði um efnahagslega úttekt: framvindu byggðaáætlunar og áhrif viðskiptakerfis ESB með losunarheimildir. Þetta er ekki löggjöf heldur upplýsingaöflun - en upplýsingaöflun sem getur orðið grundvöllur lagasetningar ef niðurstöðurnar rata í hendur réttrar nefndar.

Þetta er þing sem er á fullu afli í upphafi árs. Fjögur frumvörp á einum degi frá einum ráðherra, sex frumvörp frá ríkisstjórninni í heild, og Viðreisn eitt og sér stóð undir þremur af tíu efstu ræðumönnunum og meira en helmingi ræðutímans. Dómurinn er þessi: ríkisstjórnin er að leggja grunninn að löggjafardagskrá þingsins á eigin forsendum, og stjórnarandstaðan hefur enn ekki fundið sinn grip til að móta svarið – nema Sigurður Ingi, sem gerði það á þremur mínútum.

Viðurkenningar þingsins

Löggjafarþing 157 • Einkenni og mynstur vikunnar á Alþingi

Viðurkenningadálkurinn

Sigurður Ingi Jóhannsson þurfti 323 orð til að gera það sem engum öðrum þingmanni tókst í vikunni: stöðva ráðherra á miðju máli. Fyrrverandi forsætisráðherra, sem hefur kallað eftir frumvarpi um rýni á erlendum fjárfestingum í næstum ár, beið þangað til ráðherrann bað um hraðmeðferð og spurði þá þeirrar einu spurningar sem hafði ekkert svar: „Hvað kom í veg fyrir það að ríkisstjórnin hreinlega flýtti sér?“ Á meðan Þorbjörg Sigríður talaði 12.213 orð í vikunni nægði Sigurði Inga rúmlega þrjár mínútur til að setja spurningarmerki við allt saman.

Verðlaun vikunnar dreifast á óvenjulegan hátt: sömu nöfnin koma aftur og aftur. Dómsmálaráðherra á bæði ræðu vikunnar og rispaða plötuna. Viðreisn á þrjár af fjórum rispuðustu plötunum. Þetta er ekki tilviljun – þetta er afleiðing þess að ein ríkisstjórn leggur fram sex frumvörp í einni viku og notar sömu rökin í hverju þeirra.

Ræða vikunnar

Besta ræðan — að mati þingskoðara okkar.

Þorbjörg Sigríður Gunnlaugsdóttir mælti fyrir frumvarpi um nálgunarbann og rafrænt eftirlit þann 15. janúar, 2.302 orð sem breyttu tóninum í þingsalnum. „Ég er mjög stolt af þessu frumvarpi,“ sagði hún í upphafi og setti þar með fram yfirlýsingu sem ráðherrar fara sjaldan með í framsöguræður. Frumvarpið leggur til að lögregla geti krafist þess að gerendur heimilisofbeldis beri ökklaband – rafrænt eftirlit sem færir óttann frá þolanda til geranda. Þegar hún lagði fram tölurnar – 900 tilkynningar og 95 beiðnir um nálgunarbann, bilið á milli þeirra var svo stórt að það þurfti ekki skýringar – var saksóknarinn í henni orðinn sýnilegur. „Ég held að þetta sé grundvallarleikbreytir. Með því að gerandi beri ökklaband þá er hann meðvitaður um að með honum sé fylgst.“

Þorbjörg Sigríður Gunnlaugsdóttir (V), Dómsmálaráðherra — 2302 orð um nálgunarbann og brottvísun af heimili (2026-01-15).

Beittasta spurningin

Hvassasta spurning eða áskorun vikunnar í umræðum.

Sigurður Ingi Jóhannsson beið í heilt ár eftir frumvarpi um rýni á erlendum fjárfestingum. Þegar það loks barst til þingsins, og Hanna Katrín Friðriksson bað um hraða meðferð vegna mikilvægis málsins, reis Sigurður Ingi og sundurlimaði röksemdafærsluna á þremur setningum: þið sátuð á málinu í ár, þið færðuð það á milli ráðuneyta, og nú viljið þið að þingið hraði? „Hvað kom í veg fyrir það að ríkisstjórnin hreinlega flýtti sér að leggja fram slíkt mál?“ Þetta var ekki flokkspólitík – þetta var reynsla fyrrverandi forsætisráðherra sem veit nákvæmlega hvernig ríkisstjórnir komast upp með að kalla mál brýn þegar þeim hentar.

Sigurður Ingi Jóhannsson (Fr) — um rýni á fjárfestingum erlendra aðila vegna þjóðaröryggis og allsherjarreglu (2026-01-14).

Rispuð plata

Þingmenn sem endurtaka sig mest — sömu orðatiltæki, endurunnin rök og endurtekin dæmi.

Þorbjörg Sigríður er sú dæmdust í vikunni og ástæðan er einföld: fjögur frumvörp á einum degi þýða fjögur afbrigði af sömu ritgerðinni. „Einföldun“ átta sinnum. „Norðurlöndin“ sex sinnum. „Tímabærar úrbætur“ fjórum sinnum. Hver framsöguræða byrjaði á sömu forsendu – Ísland er á skjön við nágrannana – og endaði á sömu niðurstöðu. Þetta er ekki vani heldur vopnaval: Ráðherra sem leggur fram fjögur frumvörp þarf einn rauðan þráð til að halda þeim saman, og einföldun er sá þráður.

Hanna Katrín Friðriksson hélt áfram á sömu nótunum: „Þjóðaröryggi og allsherjarregla“ sjö sinnum, „sambærileg löggjöf á Norðurlöndum“ fimm sinnum. Tvö frumvörp, einn söguþráður. Þegar ráðherra beitir sömu rökunum fyrir erlendri fjárfestingarýni og búvörulögum er spurningin ekki hvort rökin standist heldur hvort ráðherrann hafi önnur rök.

Diljá Mist Einarsdóttir hélt jafnlaunavottun í öllum sex ræðum sínum, þar á meðal í umræðu um Íran og alþjóðamál. „Gleðidagur á Alþingi“ sagði hún tvisvar þegar ríkisstjórnin afhenti henni það sem hún hafði beðið um – kaldhæðnin virkaði í fyrra skiptið, en ekki í seinna. Jafnlaunavottun er orðin hennar kjörorð á Alþingi og hennar frelsissvipting: hún getur ekki talað um neitt annað án þess að benda á hana.

Daði Már Kristófersson fjármálaráðherra hefur orðið sér til vana að meðhöndla andstæðar spurningar eins og kennsluaðstæður. „100 milljarða króna“ þrisvar, „gert ráð fyrir“ fjórum sinnum. Hann svarar gagnrýni með fjárlagalegri þolinmæði manns sem grunar að nemandinn hafi ekki lesið efnið.

1. Þorbjörg Sigríður Gunnlaugsdóttir, Dómsmálaráðherra (Viðreisn)

• “einföldun” (8×)
• “Norðurlöndin” (6×)
• “tímabærar úrbætur” (4×)

2. Hanna Katrín Friðriksson, Atvinnuvegaráðherra (Viðreisn)

• “þjóðaröryggi og allsherjarreglu” (7×)
• “sambærileg löggjöf á Norðurlöndum” (5×)

3. Diljá Mist Einarsdóttir (Sjálfstæðisflokkur)

• “gleðidagur á Alþingi” (2×)
• “jafnlaunavottun” (5×)

Gögn frá opnum gögnum Alþingis (althingi.is). Búið til 2026-01-18.

Þingmaður vikunnar

Ítarleg greining á einum þingmanni í hverri viku

Þorbjörg Sigríður Gunnlaugsdóttir
Dómsmálaráðherra, Viðreisn

Fædd 1978-05-23

Stúdentspróf MR 1998. Cand. juris HÍ 2005. LL.M.-gráða (Master of Laws) frá Columbia University í Bandaríkjunum 2011.

105 ræður á þinginu

45,223 orð samtals

430 orð að meðaltali

Þorbjörg Sigríður Gunnlaugsdóttir er dómsmálaráðherra sem talar eins og saksóknari. Ekki vegna þess að hún geti ekki annað – hún var blaðamaður á DV, ritstjóri lagablaða, deildarforseti á Bifröst, rannsakandi á Öndvegissetrinu – heldur vegna þess að saksóknarastíllinn er hennar sjálfsmynd á Alþingi. Hún byggir mál. Hún leggur fram sönnunargögn. Hún dregur ályktanir. Og hún gerir það með þeirri vissu að nefndarformennirnir séu að hlusta.

Á 157. löggjafarþingi hefur hún haldið 105 ræður og talað 45.223 orð. Enginn annar þingmaður á þessu þingi hefur náð sama orðafjölda á sama tíma. Þetta er ekki óhóf – þetta er afleiðing þess að dómsmálaráðuneytið ber á herðum sér útlendingamál, löggæslu, hegningarrétt, jafnrétti, sýslumenn og kirkjugarða og ráðherrann kýs sjálf að mæla fyrir öllum frumvörpum sínum með ítarlegum framsöguræðum frekar en að treysta á greinargerðir. Þorbjörg Sigríður er ekki ráðherra sem sendir aðstoðarmann í ræðustólinn. Hún er ráðherra sem les öll gögn sjálf og segir frá þeim sjálf, jafnvel klukkan átta á kvöldin þegar þingsalurinn er hálfur.

Efnisyfirlit

Þrjú svið mynda kjarna hennar á þinginu: útlendingamál, löggæsla og réttarkerfi og jafnréttismál. Þetta er ekki þríþætt – það er einn hugmyndaheimur þar sem einföldun, norræn samsvörun og stjórnsýslubreyting eru lykilhugtökin.

Í útlendingamálum hefur hún mælt fyrir frumvarpi um brottfararstað, breytingum á útlendingalögum varðandi afturköllun alþjóðlegrar verndar og afnám 18 mánaða reglunnar, og sameiningu atvinnu- og dvalarleyfa. Rauði þráðurinn er alltaf sá sami: Ísland hefur séríslenskar reglur sem ekkert annað norrænt ríki kannast við og því þurfi að breyta. Hún notar Norðurlöndin ekki sem hugsjón heldur sem viðmið – „Norðmenn eiga þetta úrræði, Svíar eiga þetta úrræði, Finnar eiga þetta úrræði“ – og lætur talningu ríkjanna sjálfra vera rökin. Brottfararstöðin var kynnt í nóvember og er kannski umdeildasta frumvarp hennar: stöð fyrir þá sem sótt hafa um alþjóðlega vernd, fengið synjun og neita að fara. Hún lagði fram þá staðreynd að 180 einstaklingar hefðu látið sig hverfa frekar en fara og bætti við að fangaklefar væru nú notaðir til að vista fólk sem „hefur ekki unnið sér neitt til saka“ - sem er harðneskjulegra en brottfararstaður.

Á löggæslusviðinu bar frumvarpið um öryggisráðstafanir hæst. Þetta mál fjallar um einstaklinga sem framið hafa alvarleg afbrot og teljast hættulegir – annaðhvort ósakhæfir eða hættulegir eftir afplánun. Hún rifjaði upp að Ögmundur Jónasson, þáverandi ráðherra, lagði fram svipað mál árið 2012 og sagði þá þegar að endurskoðun væri „löngu tímabær“. Hún bætti við: „Eins og ég segi eru þetta orð sem féllu árið 2012.“ Þessi setning er ekki lýsing á sögu – hún er ákæra gegn kerfinu sem hún tilheyrir sjálf. Frumvarpið um nálgunarbann og rafrænt eftirlit var þar sterkast: 900 tilkynningar um heimilisofbeldi á níu mánuðum, 95 beiðnir um nálgunarbann. Hún lagði tölurnar fram og lét bilið á milli þeirra tala. Af hverju fá lögreglustöðvar 900 tilkynningar en bara 95 beiðnir? Hún nefndi möguleikann á að þolendur treysti úrræðunum ekki, og þar með var málflutningurinn orðinn bæði um nýtt verkfæri og um traust á kerfinu.

Jafnréttismálin sýndu aðra hlið: afnám jafnlaunavottunar í núverandi mynd. Hún byrjaði á að segja að kerfið hefði náð árangri, viðurkenndi ábendingar atvinnulífsins og sneri svo málflutningnum: „Það ógnar líka jafnréttismálum og baráttunni ef það er orðið þannig að kerfin sem sett eru á fót til að ná því fram eru óvinsæl í samfélaginu öllu.“ Þetta krefst þess að maður haldi báðum rökunum í loftinu á sama tíma – að jafnlaunavottun hafi verið framfaraskref en sé orðin of þung – og hún gerði það vel. Hún bætti svo við framkvæmdaáætlun í kynjajafnréttismálum, þar á meðal stofnun jafnréttisnefndar karla, og sýndi þar sveigjanleika: hún hafði hlustað á umræðu frá fyrra þingi og breytt tillögunni.

Þar fyrir utan mælti hún fyrir frumvarpi um sameiningu sýslumannsembætta – úr níu í eitt – og frumvarpi um stafræna málsmeðferð hjá sýslumönnum og dómstólum, frumvarpi um endurheimt ávinnings af brotastarfsemi og frumvarpi um kirkjugarða og líkbrennslu. Breiddin er óvenjuleg: frá öryggismálum til grafreitatíma, frá rafrænum ökklaböndum til bráðabirgðaheimilda um stafræn erfðaskipti. Þetta er ráðuneyti sem nær yfir allt frá hernaði gegn heimilisofbeldi til líkhúsarekstrar.

Sameining sýslumannsembætta er dæmi um hvernig hún blandar saman hagræðingarrökum og byggðasjónarmiðum. Hún sagði beint: „Ég ætla að vera svo björt og brött að gera fastlega ráð fyrir áframhaldandi breiðum stuðningi.“ Hún gat þess að 27 starfsstöðvar yrðu eftir, ekkert starfsfólk missti vinnu nema sýslumennirnir sjálfir, og vatt þannig fækkun embætta inn í tryggingu um að dreifbýlið tapi ekki. Endurheimt ávinnings var önnur lögfræðileg uppbygging: hún útskýrði FATF-skuldbindingar, norræn viðmið og nauðsyn þess að lögregla hefði sömu heimildir og systurembætti á Norðurlöndum til að gera upptækar eignir brotamanna. Kirkjugarðafrumvarpið var svo á allt öðrum nótum - 772 orð um líkhúsarekstur og grafreitatíma þar sem hún viðurkenndi að þetta „hljómar nú sennilega fremur tæknilegt og leiðinlegt“ en bætti við að fjölskyldur sem missa ung börn ættu rétt á lengri frátekt grafreiðar en 50 ára. Þetta var eina ræðan þar sem tilfinningin bar hærra en lögin.

Ræðustíll

Ræðustíll Þorbjargar Sigríðar er ólíkur flestum ráðherrum á Alþingi. Hún notar ekki málsgreinar til að fjalla um efni – hún notar þær til að byggja málflutning. Fyrst kemur forsenda („Ísland er eina Schengen-ríkið sem ekki hefur uppfyllt sínar skuldbindingar“). Þá koma gögn („180 einstaklingar hafa látið sig hverfa“). Þá kemur ályktun („Það sýnir auðvitað þörfina á því að hafa úrræði sem þetta til staðar“). Þetta er sakamálafræði á þingpalli - ekki flokkspólitísk orðræða.

Þegar hún stendur frammi fyrir gagnrýni bregst hún við á tvo vegu. Í ræðu um brottfararstöðina var hún opin: „Ég held að það megi nú líta til þess, eins og góður þingmaður nefndi hérna við mig frammi á gangi, hverjar tölurnar eru.“ Hún viðurkenndi „þreytu“ á Suðurnesjum, viðurkenndi vanda lögregluembættanna og lofaði samtölum. Þetta er ekki varnarræða – þetta er saksóknari sem sér veikleika í eigin máli og velur að takast á við hann beint frekar en að láta andstæðinginn finna hann. Í öðrum ræðum er hún beinskeyttari. Í ræðu um útlendingalög sagði hún beint: „Ég ætla bara að segja það berum orðum, að þessi dvalarleyfi hafa verið nýtt inn í landið án þess að nám við íslenska háskóla hafi verið hið eiginlega erindi.“ Slík beinskeytni er sjaldgæf hjá sitjandi ráðherrum sem eiga enn frumvörp í nefndum, en hún virðist meta heiðarleikann hærra en varkárnina.

Uppáhalds orðatiltæki

Tilfinningaskrá

Saksóknarastillingin: Langalgengasti tónninn. Rólegt framlag gagna, hæg uppbygging raka, ályktun dregin í lokin eins og í lokamálflutningi. Dæmi: ræðan um öryggisráðstafanir þar sem hún raðaði upp áratugum vanrækslu – 2012, 2015, 2022, 2024 – án þess að hækka róminn. Tölurnar töluðu og hún vissi það. Þegar hún sagði „við sem samfélag eigum mjög sorgleg dæmi þess“ um morðmál þar sem ósakhæfum einstaklingi hafði verið sleppt út á götuna var hún að vísa til staðreynda sem allir í salnum þekktu, en hún nefndi engin nöfn og gaf engum um sök. Þetta er varkárni saksóknarans: nefna brotið, ekki brotaþolann.

Stolt og persónuleg: Þessi tónn kemur fram í frumvörpum sem hún telur sín eigin. „Ég er mjög stolt af þessu frumvarpi,“ sagði hún um ökklabandsfrumvarpið og breytti þar með skránni úr hlutlausri lagakynningu í persónulegan metnað. Hún talaði um starfshópinn sem hún sjálf skipaði í lok mars, um vinnu sem unnin var á hennar forsendum, um heimildarleit til Norðurlandanna. Þetta er áhættusöm aðferð – ef frumvarpið fellur verður höfundurinn sýnilegur – en hún notar hana meðvitað til að tengja þingmenn við tilfinningalegt inntak málsins frekar en tæknilegar útfærslur. Sama skráin birtist í jafnréttisumræðunni þegar hún sagði „markmiðið er auðvitað líka að verja jafnrétti“ og lét setninguna hanga í loftinu – auðvitað var hún að tala um alþjóðlegt andrúmsloft þar sem jafnrétti er undir þrýstingi en hún nefndi það ekki beint.

Þurrskemmtileg: Sjaldgæfari, en skýr. „Þetta er þá fjórða frumvarpið sem ég mæli fyrir hér í dag“ sagði hún um kirkjugarðafrumvarpið og bætti við: „Af því að það er aðeins liðið á kvöldið og við lifum svo spennandi lífi sem hér erum í þessum sal.“ Þessi húmor er innherjagrín - aðeins þeir sem vita hversu lengi þingfundir dragast tengja - og hún notar hann til að halda athygli þingmanna sem hafa hlustað á hana í klukkutíma. Annað dæmi er ræðan um stafræna málsmeðferð þar sem hún nefndi að „frumvarp til laga um breytingu á ýmsum lögum“ væri ekki sérlega spennandi titill og bætti við: „Það væri gott að stoppa hér.“ Hún veit að hún er á sautjándu klukkustund þingdags og velur að viðurkenna það frekar en þykjast annað.

Niðurstaðan

Þorbjörg Sigríður er ráðherra sem rekur ráðuneytið eins og saksóknari rekur mál: kerfisbundið, í röð, með skýrum tilgangi í hverri setningu. Styrkurinn er augljós: enginn á Alþingi leggur jafnmikið undir málflutninginn, enginn notar norræn viðmið jafn kerfisbundið, enginn er jafn tilbúinn að segja hluti sem ráðherrar segja venjulega ekki -- eins og að dvalarleyfi hafi verið misnotuð eða að kerfin sem eiga að vernda fólk séu orðin óvinsæl. Hún er líka einstaklega meðvituð um eigin bakgrunn: Þegar hún talar um ofbeldi á heimilum er saksóknari ofbeldisbrotadeildar lögreglustjórans að tala, ekki ráðherra sem les úr greinargerð. Þegar hún talar um alþjóðlega vernd veit hún hvað Schengen-umdæmið krefst af því hún sat í umhverfis- og samgöngunefnd og vann að útlendingamálum frá degi eitt.

Veikleikinn er spegilmynd styrkleikans. Einföldun er hennar svar við öllu: útlendingamál, jafnrétti, löggæsla, sýslumenn. Norðurlöndin eru hennar viðmið í hverju máli. Þetta skapar trúverðugleika þegar raunveruleg frávik eru til staðar, en verður einsleitni þegar hún beitir sömu rökum á mál sem ekki þarfnast norræns samanburðar. Þegar allt er tímabært verður ekkert brýnt. Og þegar sami rauði þráðurinn rekur fjögur frumvörp á einum degi verður samræmið sjálft röksemd stjórnarandstöðunnar: ef allt er einföldun, hvar er flókni veruleikinn?

Atkvæðagreiðsluferill hennar undirstrikar hvað hún er flokkstrygg: 100% tryggð við flokkslínu, ekkert frávik, 440 já-atkvæði, 98 nei, 108 fjarvistir. Enginn þingmaður Viðreisnar gengur meira í takt. Þetta er ekki galli en það er athyglisvert í ljósi þess hversu mikla beinskeytni hún sýnir í ræðustólnum – raddir eru sjálfstæðari en atkvæðin.

Vörumerkið er hins vegar skýrt: þetta er ráðherra sem kemur á fundi með sönnunargögn, leggur fram mál eins og hún sé að höfða málsókn, og fer heim þegar ákæran hefur verið lesin upp. Hvort nefndirnar dæma henni í hag er annað mál -- en enginn getur sagt að hún hafi ekki lagt fram málið.

Löggjöf og atkvæðagreiðslur

Mál í vinnslu

Mál í vinnslu

Skýringar: 1. umræða • Í nefnd • 2. umræða • 3. umræða • Samþykkt